Ćwiczenia edukacyjne

nowe telefony komórkowe

admin — Fri, 12 Feb 2010 13:11:25 +0000

Plan Pierce’a polegał na
zaprezentowaniu odkrycia najpierw Maurice’owi Goddardowi i za-
pewnienie dofinansowania z jego strony, dopiero potem wszczęcie
procesu rejestracji patentów. Jeśli wszystko pójdzie dobrze, God-
dard uświadomi sobie, że ma niewiele czasu na skorzystanie z wy-
przedzenia konkurencji przez Amedeo, i zachowa się odpowiednio,
zostając głównym sponsorem dalszych prac firmy.
Pierce i Charlie Condon starannie zgrali plan działania. Goddard
miał zapoznać się z odkryciem. Dawano mu okazję, by wszystko zo-
baczył na własne oczy – w mikroskopie elektronowym. Następnie
miał dwadzieścia cztery godziny na podjęcie decyzji. Pierce chciał
dostać co najmniej dwanaście milionów w ciągu trzech lat – dość, by
dotrzeć szybciej i dalej niż którykolwiek z konkurentów. W zamian
za to oferował Goddardowi dziesięć procent udziałów.
Pierce napisał notkę z gratulacjami na żółtej samoprzylepnej
karteczce i przykleił ją do okładki teczki z wnioskami patentowymi
systemu Proteus. Schował ją do sejfu. W poniedziałek rano miała zo-
stać zabrana przez kuriera do biura Każą w Century City. Bez fak-
sów, bez poczty elektronicznej. Pierce był zresztą gotów zawieźć ją
osobiście.
Odchylił się na oparcie, włożył w usta kolejne ciasteczko i popa-
trzył na zegarek. Druga. Siedział w gabinecie godzinę, ale miał wra-
żenie, jakby minęło zaledwie dziesięć minut. Cieszył się, że znów od-
czuwa dawną ekscytację. Postanowił to wykorzystać – zjechać do
laboratorium i odwalić trochę prawdziwej roboty. Wziął opakowanie
z resztą ciasteczek i wstał.
Był już na korytarzu i zamykał drzwi pogrążonego w ciemnościach
gabinetu, gdy zadzwonił telefon. Rozległ się charakterystyczny, po-
dwójny sygnał prywatnej linii. Henry otworzył drzwi z powrotem.
Niewielu ludzi miało bezpośredni numer do jego biura, ale jed-
nym z nich była Nicole. Pierce szybko obszedł biurko i popatrzył na
ekran wyświetlacza dzwoniącego numeru. Świecił się w nim komuni-
kat „numer prywatny”. Nie była to Nicole, ponieważ jej numer do-
mowy i telefonu komórkowego nie były utajnione. Pierce zawahał
się, ale przypomniał sobie, że podał swój numer Cody’emu Zellero-
wi. Podniósł słuchawkę

Gry edukacyjne

admin — Fri, 12 Feb 2010 13:09:35 +0000

Stworzenie urządzeń patrolujących, odnajdujących,
identyfikujących i eliminujących środkami chemicznymi patogeny
było świętym Graalem tej nauki.
Jej głównym problemem, który sprawiał, że technologia ta pozo-
stawała w sferze teorii, podczas gdy rzesze badaczy zajmowały się
molekularną pamięcią RAM i obwodami zintegrowanymi, była kwe-
stia zasilania. Napędu dla molekularnych łodzi podwodnych, by był
naturalny i nie wywoływał reakcji układu odpornościowego organi-
zmu gospodarza.
Pierce i immunolog Larraby opracowali rudymentarną, lecz wy-
soce skuteczną technikę. Posługując się ludzkimi komórkami – po-
branymi od Pierce’a i namnożonymi w inkubatorze – stworzyli kom-
binację białek, wiążącą się z błoną komórkową i czerpiącą z niej
energię elektryczną. Dzięki temu źródłem zasilania dla nanourzą-
dzeń stawał się sam organizm gospodarza, co likwidowało problem
reakcji odpornościowych.
Technologia, objęta nazwą Proteus, była prosta, i w tym właśnie
tkwiło jej piękno i wartość. Pierce sądził, że wszystkie badania roz-
wojowe w dziedzinie nanotechniki medycznej będą od tej pory opie-
rały się na tym jednym odkryciu. Eksperymenty, inne odkrycia i pro-
wadzące do praktycznych zastosowań wynalazki, uprzednio
traktowane jako odległe o dwie dekady lub więcej, stawały się dwa-
kroć bardziej realne.
Dokonane trzy miesiące wcześniej odkrycie – w okresie najwięk-
szych napięć między Pierce’em i Nicole – było najbardziej ekscytu-
jącym momentem w jego życiu.
Pierce był zadowolony z zestawu wniosków. Jak zwykle Kaz do-
skonale poradził sobie we wprowadzeniach ze stworzeniem mieszan-
ki żargonu naukowego i języka laików. Istotę każdego wniosku sta-
nowiły jednak schematy procesów technologicznych i naukowe
omówienia. Części te napisali Pierce i Larraby; wielokrotnie je póź-
niej poprawiali.
Zdaniem Pierce’a pakiet wniosków był gotów do złożenia. Poczuł
znowu ekscytację. Wiedział, że ogłoszenie ich istnienia wzbudzi falę
komentarzy w świecie nanotechniki i w mediach, a w rezultacie spo-
woduje wzrost zainteresowania inwestorów.

Dziwni ludzie na naszej klasie

admin — Fri, 12 Feb 2010 13:08:06 +0000

W owym okresie ulubioną lekturą Pierce’a było „Horton Hears
a Who!” – „Horton Słyszy Ktosia” – dr. Seussa. Była to historia sło-
nia, który odkrył, że na pyłku kurzu istnieje cały świat – nanoświat -
na długo zanim ten termin przyszedł komukolwiek do głowy. Pierce
wciąż znał na pamięć wiele zdań z tej książki. Często przypominały
mu się w trakcie pracy.
Słoń Horton zostaje w książce odtrącony przez społeczność dżun-
gli, niewierzącą w jego odkrycie. Prześladują go zwłaszcza małpy,
nazywane gangiem Wickershamów. Horton jednak ostatecznie ratu-
je przed nimi miniaturowy światek na pyłku kurzu i udowadnia jego
istnienie reszcie społeczności.
Pierce otworzył paczkę ciastek i połknął dwa, mając nadzieję, że
skok stężenia cukru pomoże mu się skupić.
Zaczął przeglądać wnioski z podnieceniem i niecierpliwością. Ze-
staw patentów gwarantował, że Amedeo osiągnie nowe wyżyny, a na-
notechnika wkroczy na kolejny poziom. Wiedział, że osiągnięcia te
wstrząsną światem nanotechnologii. Uśmiechnął się na myśl o reak-
cji konkurencji, gdy ich szpiedzy przemysłowi skopiują niezastrzeżo-
ne strony wniosków albo w pismach naukowych wyczytają o formu-
le Proteusa.
Pakiet patentów służył ochronie procesu konwersji energii ko-
mórkowej. W zrozumiałych dla laika sformułowaniach, zawartych we
wstępie pierwszego wniosku, firma występowała o ochronę patento-
wą dla „systemu zasilania” biologicznych robotów, które w przyszło-
ści będą patrolowały krwiobieg istot ludzkich, niszcząc groźne dla
organizmów gospodarzy patogeny.
Technologię tę nazwano „Proteus”, co stanowiło ukłon pod adre-
sem filmu „Fantastyczna podróż” z 1966 roku. Zespół medyczny
wsiada w nim na pokład łodzi podwodnej, która zostaje zminiatury-
zowana przy użyciu specjalnego promieniowania i wstrzyknięta do
krwi człowieka, by dotrzeć do mózgu i usunąć niedający się zopero-
wać skrzep.
Film należał do gatunku science fiction, a promienie miniatury-
zujące zapewne na zawsze pozostaną w sferze wyobraźni. Idea zwal-
czania chorób i patogenów za pomocą wprowadzanych do organizmu
biologicznych lub molekularnych robotów była jednak znacznie bliż-
sza rzeczywistości. Opracowanie Proteusa sprawiało, że ich praktycz-
ne zastosowanie za jakiś czas stanie się realne.
Możliwość zastosowania nanotechnologii w medycynie była naj-
bardziej ekscytująca. Leczenie raka, AIDS i wszystkich innych cho-
rób było o wiele bardziej intrygujące od kwantowego skoku mocy
obliczeniowej.

Przyszłość telewizji satelitarnej

admin — Fri, 12 Feb 2010 13:07:28 +0000

Wydał prawie wszystkie drobne na dwie porcje coli, dwie to-
rebki chipsów i opakowanie ciasteczek Oreos. Zajrzał do lodówki,
czy ktoś nie zostawił w niej czegoś jadalnego, ale okazała się pusta.
Sprzątaczki opróżniały ją w piątek po godzinach w ramach swoich
obowiązków.
Pochłonął torebkę chipsów, zanim wrócił do gabinetu. Otworzył
następną i puszkę coli, gdy wsunął się za biurko. Wyjął z sejfu pod
spodem nową porcję wniosków patentowych. Jacob Kaz był dosko-
nałym prawnikiem w tej dziedzinie, ale zawsze potrzebował naukow-
ców do korekt wstępów i podsumowań w urzędowych wnioskach.
Pierce zresztą sam zatwierdzał wnioski przed złożeniem.
Do tej pory uzyskane w ciągu minionych sześciu lat przez Pier-
ce’a i Amedeo Technologies patenty chroniły prawa własności pla-
nów złożonych struktur biologicznych. Kluczem do przyszłości nano-
technologii było stworzenie zminiaturyzowanych struktur, służących
jako nośniki tych układów. Pierce już dawno postanowił, że Amedeo
Technologies wyspecjalizuje się właśnie w tej gałęzi molekularnej
techniki obliczeniowej.
On i pozostali członkowie jego zespołu zajmowali się w laborato-
rium opracowywaniem i konstruowaniem szerokiej gamy przełączni-
ków molekularnych, tworzących delikatne łańcuchy bramek logicz-
nych – podstawowe ogniwa obliczeniowe. Większość patentów
Pierce’a i Amedeo dotyczyło właśnie tej dziedziny lub pokrewnej jej
sfery molekularnej pamięci RAM. Niewielka liczba pozostałych pa-
tentów dotyczyła głównie molekuł wiążących – rusztowań z wytrzy-
małych węglowych tubuli, które pewnego dnia łączyć będą setki ty-
sięcy nanoprzełączników, wspólnie tworzących komputer wielkości
pięciocentówki, pod względem mocy stanowiący cyfrowy odpowied-
nik ciężarówek Mack.
Przed przejrzeniem nowego zestawu wniosków Pierce odchylił się
w fotelu i popatrzył na ścianę za monitorem komputera. Na ścianie
wisiała karykatura Henry’ego z mikroskopem w ręku, rozwianym ku-
cykiem i rozszerzonymi oczyma, jakby właśnie dokonał fantastyczne-
go odkrycia. Napis nad rysunkiem głosił: „Henry słyszy Ktosia!”.
Dostał ten rysunek od Nicole. Zamówiła go u szkicownika na mo-
lu po tym, jak Pierce opowiedział jej o swoim ulubionym wspomnie-
niu z dzieciństwa – kiedy ojciec czytał książki lub opowiadał histo-
ryjki jemu i jego siostrze. Zanim rodzice się rozeszli. Zanim ojciec
przeniósł się do Portland i założył zupełnie nową rodzinę. Zanim Isa-
belle zaczęło się nie układać.

Telewizja satelitarna

admin — Fri, 12 Feb 2010 13:06:08 +0000

Dziewczyna była naga. Nie odrywała wzroku od telewizora. Chociaż
Pierce nie mógł dojrzeć ekranu, w niebieskiej poświacie twarz Lucy
wyglądała jak oblicze trupa. Uśmiechała się bez końca, a gdy Pierce
obrócił się, by zamknąć drzwi, okazało się, że ich nie ma. Kiedy po-
nownie się odwrócił, oczekując, że mu to wyjaśni, łóżko było puste.
Jedynie telewizor grał dalej.
Telefon obudził Pierce’a dokładnie w południe w niedzielę, l – Za
wcześnie, żeby mówić z Lilly?
Odłożył słuchawkę i popatrzył na zegarek. Przypomniał sobie po-
przedni wieczór i swój sen i zaczął go interpretować, ale jęknął, gdy
uświadomił sobie, że dzwonił do Nicole w środku nocy. Wygrzebał się
ze śpiwora i poszedł wziąć długi, gorący prysznic, podczas którego
zastanawiał się, czy nie zadzwonić do niej ponownie z przeprosina-
mi. Nawet ukrop nie mógł jednak zmyć odczuwanego przez Hen-
ry’ego zażenowania. Uznał, że lepiej nie dzwonić z próbami tłuma-
czeń. Postanowił spróbować zapomnieć o całej sprawie.
Zanim się ubrał, jego żołądek zaczął domagać się głośno pożywie-
nia, ale w kuchni nic nie było do jedzenia, Pierce nie miał pieniędzy,
a kartę do bankomatu wyczerpał do poniedziałku. Wiedział, że mógł-
by posłużyć się kartą kredytową w sklepie spożywczym czy restaura-
cji, ale potrwałoby to za długo. Po chrzcie bojowym pod prysznicem
minął mu wstyd z powodu nocnego telefonowania do Nicole i posta-
nowił uznać epizod z Lilly Quinlan za zakończony oraz pozwolić za-
jąć się jej losem policji. Musiał zabrać się z powrotem do pracy. Wie-
dział też, że każda zwłoka w dojeździe do Amedeo może nadwątlić
jego zdecydowanie.
O pierwszej wszedł do siedziby firmy. Kiwnął głową strażnikowi za
biurkiem na podwyższeniu, ale nie zwrócił się do niego po imieniu. Był
to jeden z nowo wynajętych przez Clyde’a Vernona ludzi, odnoszący się
chłodno do Pierce’a, który z zadowoleniem odpłacał mu tym samym.
Pierce trzymał na biurku kubek z drobnymi. Przed rozpoczęciem
jakiejkolwiek pracy rzucił plecak na blat i zszedł z kubkiem na
pierwsze piętro, gdzie w jadalni stały automaty z napojami i przeką-
skami.

Jak zacząć grać i zarabiać

admin — Fri, 12 Feb 2010 13:05:07 +0000

Jest środek nocy. Nie powinieneś się tak zachowywać.
Rozłączyła się. Poczuł, że rumieni się ze wstydu. Zrobił właśnie
coś, czego za wszelką cenę chciał uniknąć.
Jęknął głośno, wstał i podszedł do okna. Za molem na północy wi-
dać było rząd świateł – Pacific Coast Highway. Piętrzące się za auto-
stradą góry stanowiły ledwie widoczne na tle nocnego nieba kształ-
ty. Ocean było lepiej słychać niż widać; horyzont krył się gdzieś
w ciemnościach.
Pierce czuł się zmęczony i przygnębiony. Jego myśli odpłynęły od
Nicole ku Lucy i temu, jaki los spotkał najprawdopodobniej Lilly.
Wpatrując się w noc, przyrzekł sobie, że nie zapomni o danym Lucy
słowie. Kiedy dziewczyna zdecyduje się na wyrwanie ze świata,
w którym tkwiła, pomoże jej – jeśli nie z żadnego innego powodu, to
chociażby dla siebie samego. Kto wie, pomyślał, może to będzie naj-
lepsza rzecz, jaką zrobię w życiu.
Na jego oczach światła diabelskiego młyna pogasły. Potraktował
to jako sygnał do powrotu do mieszkania. Podniósł telefon z kana-
py i wybrał numer poczty głosowej. Jeszcze raz wysłuchał wiado-
mości od Lucy, po czym przygotował się do snu. Nie miał jeszcze
prześcieradeł, poduszek ani koców. Rozłożył śpiwór na nowym ma-
teracu i wsunął się w jego środek. Zdał sobie sprawę, że przez cały
dzień nic nie jadł. Nie przypominał sobie, żeby mu się to kiedykol-
wiek zdarzyło podczas dnia spędzonego poza laboratorium. Zapadł
w sen w trakcie obmyślania listy rzeczy do zrobienia następnego
ranka.
Wkrótce przyśnił mu się ciemny korytarz z otwartymi drzwiami
po obu stronach. Szedł w jego głąb i zaglądał w nie po kolei. Każdy
pokój wyglądał jak hotelowy: było w nim łóżko, biurko i telewizor.
Wszystkie były zajęte – przeważnie przez ludzi, których nie znał
i którzy go nie zauważali. Były tam pary kłócące się, spółkujące
i płaczące. Za jednymi z drzwi zobaczył swoich rodziców. Matkę i oj-
ca, nie ojczyma, chociaż byli starsi niż wtedy, kiedy się rozwiedli.
Ubierali się w stroje na cocktail-party.
Pierce ruszył dalej korytarzem i w kolejnym pokoju zobaczył
Rennera. Detektyw był sam i krążył wokół łóżka. Narzuta i pościel
zostały ściągnięte, a na materacu widniała wielka plama krwi.
W następnym pokoju Pierce zobaczył na łóżku Lilly Quinlan. Le-
żała nieruchomo jak manekin. We wnętrzu panowała ciemność.

Edukacja z pomocą gier

admin — Fri, 12 Feb 2010 13:04:28 +0000

Pierce przypomniał sobie, co mu powiedziała o posługiwa-
niu się imieniem Robin i ukrywaniu prawdziwego: Postanowiłam za-
trzymać swoje imię. Wszystko inne oddałam tym ludziom.
Przypomniał sobie detektywa z policji, który siedział w salonie
jego domu i rozmawiał z matką i ojczymem. Był tam też jego ojciec.
Policjant poinformował ich, że Isabelle posługiwała się na ulicy in-
nym imieniem. Przedstawiała się nim mężczyznom, którym oddawa-
ła się za pieniądze. Pamiętał, że właśnie od detektywa wiedział, że
imieniem tym było Angel. Czyli Anioł.
A potem nim została.
Pierce czuł, że Renner rozpracował go bezbłędnie. To, co zdarzyło
się w odległej przeszłości, przez wszystkie minione lata było tuż pod
powierzchnią. Wypłynęło na nią, gdy pojawiła się tajemnica Lilly
Quinlan. Poprzez pragnienie, by odnaleźć Lilly, a może ją ocalić, od-
najdywał i ratował swoją utraconą siostrę.
Pomyślał, że świat na zewnątrz jest zdumiewający i straszny.
Przez to, co ludzie robili sobie nawzajem, ale przede wszystkim sa-
mym sobie. Pomyślał, że może właśnie dlatego zamykał się na wiele
godzin dziennie w laboratorium. Odcinał się od świata, od rozmyślań
o złych rzeczach, od samej świadomości ich istnienia. W laborato-
rium wszystko było proste i klarowne. Kwantyfikowalne. Naukową
teorię można było przetestować i albo przyjąć, albo odrzucić. Nie ist-
niały szare strefy. Nie było cieni.
Nagle poczuł przemożne pragnienie porozmawiania z Nicole,
przekazania jej, że w ciągu dwóch minionych dni nauczył się cze-
goś, z czego wcześniej nie zdawał sobie sprawy. Coś trudnego do
ujęcia w słowa, ale mimo wszystko wyczuwalnego.Chciał jej po-
wiedzieć, że nie zamierza dłużej uganiać się za pieniędzmi czy
komputerem wielkości pięciocentówki, że od tej pory to one mogą
gonić jego.
Włączył słuchawkę i wybrał numer Nicole. Swój stary numer przy
Amalfi Drive. Podniosła słuchawkę po trzech sygnałach.

bardzo przyjemna gra

admin — Fri, 12 Feb 2010 13:03:59 +0000

Lucy, jeśli mogę tak do ciebie mówić, zatrzymaj mój nu
mer. Kiedy będziesz gotowa z tym zerwać, zadzwoń, a zrobię wszyst
ko, co w mojej mocy, żeby ci pomóc. Pieniądze, praca, mieszkanie -
czegokolwiek będziesz potrzebowała, po prostu dzwoń, a to dosta
niesz. Zrobię, co tylko będę mógł.
Odłożył słuchawkę, ale natychmiast podniósł ją z powrotem, żeby
odsłuchać wiadomości. Było ich pięć – a właściwie trzy do Lilly
i dwie inne. Kasował te pierwsze, kiedy tylko orientował się, że nie
są do niego. Pierwsza z pozostałych była od Charliego:
Chciałem tylko sprawdzić, jak ci poszło w laboratorium, i zapytać,
czy miałeś już okazję przejrzeć wnioski patentowe. Jeśli dostrzegasz ja-
kieś problemy, to powinniśmy dowiedzieć się o tym od razu w poniedzia-
łek, żebyśmy mieli czas na korekty…
Skasował wiadomość. Postanowił zająć się wnioskami rano, a po-
tem zadzwonić do Charliego.
Wiadomość od Lucy LaPorte wysłuchał w całości.
Hej, tu Robin. Słuchaj, chciałam tylko przeprosić cię za to, co powie-
działam na końcu. Ostatnio jestem wściekła na cały cholerny świat, ale
naprawdę widzę, że martwisz się o Lilly i zależy ci, żeby sprawdzić, czy
nic się jej nie stało. Może tak się zachowałam, bo pożałowałam, że nikt
na świecie nie martwił się tak o mnie. No właśnie, o to chodzi. Zadzwoń
czasem, jeśli masz ochotę. Możemy po prostu gdzieś wyskoczyć. I na-
stępnym razem to ja postawię ci koktajl. Cześć.
Zachował wiadomość, chociaż nie potrafiłby powiedzieć dlacze-
go. Pomyślał, że może będzie miał ochotę wysłuchać jej ponownie.
Przez parę chwil stukał się słuchawką w podbródek, rozmyślając
o Lucy. Było w niej ukryte ciepło, które wyczuwało się mimo surowe-
go wykroju ust i świadomości, w jaki sposób radziła sobie w tym
świecie.